“Bizim mal çarçabuk eskisin” yöntemi

ekogazete

Diyelim, üretim yapacaksınız. Cep telefonu, bilgisayar, buzdolabı…  Bunları, eskilerin deyimiyle, “evladiyelik” mi yapmak istersiniz?  Yani dayanıklı olsun, yıllar boyu gitsin, çocuklara kalsın diye mi?  Ya da “Çabuk eskisin, yenisine gerek olsun!” diye mi?  Soru anlamsız duruyor, ama öyle anlaşılıyor ki, ‘çabuk eskisin’ yöntemi yıllardan beri ekonominin ana temellerinden biriymiş.  Fransız parlamentosu bu konuda yasaklama getirdi.

Türkçemizde bu tür üretime ‘planlanmış eskitim’ deniyor. İngilizcesi ‘planned obsolescence’. Fransızcası ise ‘obsolescence programmée’. Nedir bu yaklaşım? Ürettiğinizi sapasağlam, dayanıklı, uzun ömürlü yapmıyorsunuz.  Böyle bir hedeften bilinçli olarak kaçınıyorsunuz.  Uyguladığınız stratejinin ana ilkesi şöyle:  “Tüketici bunu birkaç yıl rahat kullansın, ama garanti süresinin bitiminden sonra bazı zorluklarla karşılaşsın, tamir ettirmenin fazla işe yaramadığını görsün, hatta yedek parça bulamasın, tamir ettirmenin çok pahalıya geleceğini anlasın ve gidip yenisini satın alsın.”

Bu yaklaşıma ‘yenileme döngüsünü kısaltmak’ da deniyor. Yani bir malı üretirken öyle yapmalı ki, tüketicinin eskiyen malın yerine bir yenisini alma süresi, diyelim, on yıldan, beş…

View original post 481 kelime daha

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s